5 atriði áður en remap er valið fyrir bílinn

Meira tog í framúrakstri, snarp­ari inngjöf og kraftur sem nýtist þar sem þú ekur raunverulega - það er ástæðan fyrir því að margir skoða Stage 1 forritun. En það er munur á því að setja hvaða skrá sem er inn á stýrikerfi vélarinnar og að velja stillingu sem tekur mið af bílnum, vélbúnaði hans og notkun. Þess vegna eru þessi 5 atriði áður en remap er valið mikilvæg fyrir eigendur sem vilja finna skýran mun án þess að fórna áreiðanleika.

Remap er hugbúnaðarbreyting á ECU, stýrikerfi vélarinnar. Þar eru meðal annars stillt mörk fyrir tog, eldsneytisgjöf, forþrýsting og inngjöfarsvörun. Rétt unnin Stage 1 stilling nýtir svigrúmið sem framleiðandinn hefur byggt inn í vél og drifrás, án þess að kalla eftir aukabúnaði eða róttækum vélrænum breytingum. Það þýðir þó ekki að sama lausn eigi við um alla bíla.

1. Byrjaðu á raunverulegu ástandi bílsins

Remap lagar ekki slitinn bíl. Ef vélin er með bilun, túrbínan er orðin slök, kerti eða kveikjubúnaður er í ólagi, sogkerfi lekur eða smurþjónusta hefur setið á hakanum, getur aukið álag gert vandann sýnilegri og dýrari. Þetta á jafnt við um bensín- og díselbíla, þó einkennin séu ekki alltaf þau sömu.

Fyrir forritun þarf bíllinn að vera í góðu grunnástandi. Lesa þarf út bilanakóða, meta hvort viðvaranir eða frávik séu til staðar og ganga úr skugga um að reglubundið viðhald sé í lagi. Sérstaklega þarf að skoða atriði sem hafa áhrif á afköst: olíu og olíuskiptabil, loftsíu, eldsneytiskerfi, kælingu, slöngur og tengingar í forþrýstikerfi og ástand kerta í bensínvélum.

Dæmi úr daglegum akstri er bíll sem hefur verið kraftlítill eða hikandi áður en hugbúnaði er breytt. Þar er ekki skynsamlegt að gera ráð fyrir að Stage 1 leysi vandann. Fyrst þarf að finna orsökina. Þegar bíllinn er heilbrigður vélrænt verða niðurstöðurnar hins vegar fyrirsjáanlegri: jafnari aflgjöf, betra tog og betri svörun við inngjöf.

Einnig þarf að hafa notkunina í huga. Bíll sem ekur mikið með kerru, í miklum brekkum eða með fullfermi þarf stillingu sem setur endingu í forgang. Sama gildir um eldri bíla með mikinn akstur. Þar getur hófleg og vel útfærð togaukning verið skynsamlegri en að sækjast eftir hæstu mögulegu tölunni á pappír.

2. Veldu remap út frá því sem þú finnur við stýrið

Hestöfl fá oft mesta athygli, en í venjulegum akstri er tog oft það sem skiptir mestu. Meira tog á nytsamlegu snúningssviði getur þýtt að bíllinn taki betur við sér úr lágum hraða, þurfi færri niðurfærslur og bregðist örugglegar við þegar farið er fram úr eða ekið upp brekkur.

Góð Stage 1 forritun snýst ekki bara um hámarksafl. Hún á að bæta aflferilinn. Það þýðir að krafturinn komi á eðlilegan og stjórnanlegan hátt, fremur en sem snöggur toppur sem gerir bílinn rykkjóttan. Inngjöfin á að verða skarpari án þess að verða óþægilega viðkvæm, og bílstjórinn á að fá betri stjórn á því hvenær og hvernig aflið skilar sér.

Þetta er sérstaklega áberandi í bílum sem eru frá verksmiðju stilltir með varfærnum tog- eða aflmörkum. Þar getur Stage 1 breytt akstursupplifun meira en hámarkstalan gefur til kynna. Bíllinn verður einfaldlega léttari í akstri. Hann svarar fyrr, heldur betur í gír og krefst minni fyrirhafnar þegar aðstæður kalla á hraðaaukningu.

Raunhæfar væntingar skipta máli. Aflaukning fer eftir vél, túrbínu, gírkassa, upprunalegri aflstillingu og eldsneyti. Tvær vélar með svipaða slagrúmtölu geta brugðist mjög ólíkt við. Þess vegna eru almennar loforðstölur ekki nægilegur grunnur fyrir ákvörðun. Réttara er að horfa á það sem viðkomandi bíll getur skilað með öruggum hætti.

3. Athugaðu mörk gírkassa, kúplingar og drifrásar

Vélin er aðeins einn hluti af kerfinu. Þegar tog eykst fer meira álag í gegnum kúplingu, sjálfskiptingu, millikassa, drifskaft og drif. Í mörgum bílum er þetta ekkert vandamál innan hóflegrar Stage 1 stillingar, en það þarf alltaf að meta út frá tiltekinni gerð, akstri og ástandi.

Beinskiptur bíll með upprunalegri kúplingu sem er farin að renna mun ekki verða betri við aukið tog. Sjálfskipting getur sömuleiðis haft skilgreind togmörk og þurft að vera í góðu þjónustuástandi. Ef skiptingin skiptir gróft, hikandi eða sýnir einkenni um slæmt ástand þarf að skoða það áður en vélarafl er aukið.

Rétt stilling getur einnig tekið mið af þessum mörkum. Það er ekki alltaf skynsamlegt að setja hámarks tog inn á öllu snúningssviðinu. Stundum skilar stýrðari togferill betri heildarniðurstöðu: betra gripi, þægilegri gírskiptingum og minna óþarfa álagi á drifrás. Þetta skiptir máli í íslenskum aðstæðum, þar sem hálka, lausamöl og ójafnt vegyfirborð geta fljótt afhjúpað of snöggt tog í framhjóladrifnum eða léttum bílum.

Dekkin skipta líka máli. Meira afl nýtist ekki vel ef gripið er ekki til staðar. Gott dekkjaástand og réttur loftþrýstingur eru einföld atriði, en þau hafa bein áhrif á hvernig bílinn kemur kraftinum niður og hvernig hann hegðar sér við hröðun.

4. Eldsneyti, aksturslag og eyðsla þurfa að passa saman

Ein algengasta spurningin er hvort remap geti lækkað eldsneytiseyðslu. Svarið er: stundum, en ekki sjálfkrafa. Meira tog getur gert það auðveldara að halda hraða með minni inngjöf og færri niðurfærslum. Við stöðugan akstur getur það skilað sér í hagstæðari eyðslu, sérstaklega í dísilbílum og túrbóbensínvélum sem fá meira nýtanlegt tog á miðju snúningssviði.

Ef aukinn kraftur er hins vegar notaður í hverri hröðun mun eyðslan hækka. Hugbúnaður breytir ekki eðlisfræðinni. Afl krefst eldsneytis þegar á reynir. Ávinningurinn liggur í því að þú færð val: þú getur ekið með minna álagi við sömu aðstæður, eða nýtt meiri afköst þegar þú þarft á þeim að halda.

Eldsneytisgæði skipta einnig máli, einkum fyrir bensínvélar. Still­ingin þarf að miðast við það eldsneyti sem bíllinn fær í raun daglega. Það er ekki faglegt að byggja afköstin á kjöraðstæðum sem eigandinn getur ekki tryggt. Fyrir bíl sem er notaður allt árið þarf lausnin að virka í kulda, stuttum ferðum, umferðarakstri og lengri þjóðvegaakstri.

Hugsaðu einnig um hvernig þú ekur. Ef markmiðið er betri dráttargeta eða öruggari framúrakstur, á áherslan að vera á sterkt og línulegt tog. Ef bíllinn er fyrst og fremst notaður í borgarakstri getur snarp­ari inngjöf og betri viðbrögð við lág snúning verið verðmætari en hámarksafl við rauða sviðið.

5. Veldu faglega Stage 1 stillingu, ekki óþekkta skrá

Þegar verið er að velja á milli lausna er freistandi að horfa fyrst á verð eða stærstu afltöluna. Það segir þó lítið eitt og sér. Mikilvægara er að hugbúnaðurinn sé gerður fyrir rétt vélar- og ECU-afbrigði, að farið sé yfir ástand bílsins og að markmiðið sé skýrt frá upphafi.

Fagleg Stage 1 vinna byggir á því að halda sig innan eðlilegra vélrænna marka. Þar er tekið tillit til hitastýringar, forþrýstings, eldsneytisgjafar, togmörka og verndarkerfa bílsins. Markmiðið er ekki að slökkva á vörnum eða fela vandamál, heldur að bæta nýtingu vélarinnar með yfirvegaðri kalibreringu.

Spyrðu beint hvað verði breytt og hvers vegna. Fáðu skýr svör um væntanleg áhrif á afl, tog og aksturseiginleika. Spurðu líka hvort þinn gírkassi, kúpling eða akstursmynstur setji sérstök mörk. Sérfræðingur sem þekkir vöruna mun ekki segja að ein stilling henti öllum bílum með sömu vél.

Hjá BOOST er áherslan á Stage 1 hugbúnað sem skilar mælanlegum mun í afli, togi og inngjöf, án þess að krefjast vélrænna breytinga. Sú nálgun hentar eigendum sem vilja að bíllinn verði skemmtilegri og sterkari í daglegum akstri, en haldi jafnframt þeim trausta karakter sem þeir treysta á.

Þegar rétta spurningin er ekki „hvað fæ ég mikið?“

Besti remap-kosturinn er sjaldan sá sem lofar mestum hámarkstölum. Hann er sá sem passar við bílinn þinn, ástand hans og það sem þú vilt fá út úr hverri ferð. Þegar grunnurinn er í lagi og stillingin er valin af skynsemi færðu ekki bara meiri kraft - þú færð bíl sem bregst betur við þegar það skiptir máli.