Fjórar leiðir til betri sparneytni í akstri

Eyðsla bílsins ræðst ekki bara af því sem stendur á upplýsingamiðanum frá framleiðanda. Hún mótast af aksturslagi, ástandi bílsins, leiðinni sem ekið er og því hvernig vélin skilar togi. Þessar fjórar leiðir til betri sparneytni snúast því ekki um að aka hægar við allar aðstæður, heldur um að fá meira út úr hverjum lítra án þess að fórna öryggi eða akstursánægju.

Munurinn sést yfirleitt best í raunverulegum akstri. Bíll sem þarf síður að skipta niður í brekkum, bregst fyrr við inngjöf og rúllar létt getur notað minna eldsneyti á sömu leið. Sparneytni er hins vegar aldrei eitt einangrað atriði. Ef dekkin eru mjúk, smurolían röng eða ökumaðurinn notar inngjöfina rykkjótt mun engin ein breyting vinna upp allt það tap.

Fjórar leiðir til betri sparneytni í raunverulegum akstri

1. Notaðu togið í stað þess að keyra vélina óþarflega hátt

Mikill snúningur þýðir ekki sjálfkrafa hraðari eða betri akstur. Í daglegum akstri er hagkvæmara að nýta tog vélarinnar á því snúningssviði þar sem hún dregur vel, í stað þess að halda henni lengi á háum snúningi. Þetta á sérstaklega við um túrbódísil og túrbóbensínvélar, þar sem gott tog kemur oft fyrr en margir ökumenn gera ráð fyrir.

Lestu umferðina fram undan. Ef ljós eru að verða rauð eða röð bíla hægir á sér, er betra að lyfta fætinum fyrr af inngjöfinni en að halda hraðanum og hemla hart á síðustu metrunum. Bíllinn fær þá tækifæri til að rúlla og í mörgum nútímabílum minnkar eða stöðvast eldsneytisgjöf vélarinnar við mótorhemlun.

Það þýðir ekki að ekið sé letilega eða að bíllinn sé látinn hanga í of háum gír. Of lágur snúningur undir þungri inngjöf getur sett óþarfa álag á vél og gírskiptingu. Rétta jafnvægið er að skipta upp þegar bíllinn er kominn á ferð, en skipta niður áður en þarf að biðja vélina um mikið átak. Þetta gefur jafnari inngjöf, færri harkalegar gírskiptingar og betri nýtingu á eldsneytinu.

Akstur í köldu veðri þarf líka að taka mið af hitastigi. Vél, gírkassi og smurefni ná ekki réttu vinnsluhitastigi strax. Fyrstu mínúturnar er skynsamlegt að aka mjúklega og forðast fulla inngjöf. Langur lausagangur hitar hins vegar bílinn illa miðað við að aka rólega af stað og getur hækkað meðaleyðslu, sérstaklega í stuttum borgarferðum.

2. Gerðu dekkin að virkum hluta af sparneytninni

Dekk eru eini snertiflötur bílsins við veginn og hafa meiri áhrif á eldsneytisnotkun en margir halda. Of lítill loftþrýstingur eykur veltimótstöðu, gerir stýrið þyngra og veldur auknu sliti á dekkjunum. Nokkrir tíundu úr bari geta skipt máli þegar ekið er mikið, bæði í eyðslu og endingu.

Mældu loftþrýsting þegar dekkin eru köld og notaðu gildin sem framleiðandi bílsins gefur upp fyrir þá hleðslu sem bíllinn ber. Þrýstingurinn sem hentar einum ökumanni í bæjarakstri er ekki alltaf sami þrýstingur og hentar fullhlöðnum bíl á þjóðvegi. Ekki er heldur skynsamlegt að blása dekk upp umfram ráðleggingar eingöngu til að elta lægri eyðslu. Of mikill þrýstingur getur dregið úr gripi og gert aksturinn harðari, sem er slæm málamiðlun í íslenskum aðstæðum.

Veldu dekk með notkun bílsins í huga. Breiðari dekk geta gefið betra grip og nákvæmari aksturstilfinningu, en þau geta einnig aukið veltimótstöðu og loftmótstöðu. Þung felga hefur sömuleiðis áhrif á ófjöðraðan massa og hvernig bíllinn tekur við sér. Fyrir bíl sem ekinn er daglega skiptir oft meira máli að dekkin séu rétt stærð, í góðu ástandi og rétt jafnvægisstilt en að þau séu sem breiðust eða sportlegust.

Hjólstilling er hluti af sama verkefni. Ef bíllinn togar til hliðar, stýrið stendur skakkt eða dekkin slitna meira á öðrum kantinum er ekki aðeins verið að fórna dekkjum. Bíllinn getur verið að vinna gegn sjálfum sér á hverjum kílómetra.

3. Viðhald sem heldur vélinni að vinna eins og hún á að gera

Sparneytni tapast oft smám saman. Ökumaðurinn venst því að bíllinn sé aðeins tregari, gangi grófara eða þurfi meiri inngjöf í sama halla. Þegar vandinn er orðinn augljós hefur eyðslan stundum verið hærri í langan tíma.

Loftsía, olía, olíusía og rétt þjónusta samkvæmt áætlun framleiðanda eru einföldu atriðin. Stífluð loftsía takmarkar loftflæði og röng eða gömul olía getur aukið innri mótstöðu. Á dísilbílum þarf einnig að huga að ástandi eldsneytiskerfis, túrbóslanga og sótsíu. Á bensínbílum geta slitnir kveikjuhlutir, ójafn brunahiti eða vandamál í loftskynjurum haft bein áhrif á eyðslu og viðbragð.

Ekki treysta eingöngu á að engin bilunarljós séu í mælaborðinu. Bíll getur verið kominn út fyrir besta vinnusvið án þess að kveikja strax á vélarljósi. Ef eyðslan hækkar greinilega, aflið verður ójafnt eða bíllinn endurnýjar sótsíu óvenju oft, er rétt að lesa út af bilanakerfi og skoða mæligildi. Það er betra að finna orsökina en að reyna að laga einkennið með öðru eldsneyti eða harðari akstri.

Þyngd og loftmótstaða teljast líka til viðhalds í víðum skilningi. Þakbox, þakbogar og óþarfur farmur eiga að vera á bílnum þegar þeirra er þörf, ekki allt árið. Við þjóðvegahraða getur loftmótstaða haft meiri áhrif en margir gera sér grein fyrir. Tómur skottbakki eða verkfærakassi sem er alltaf í bílnum virðist ekki mikill einn og sér, en daglegur akstur margfaldar áhrifin.

4. Láttu aflið vinna með sparneytninni, ekki gegn henni

Rétt stillt Stage 1 hugbúnaðarbreyting getur bætt sparneytni við ákveðnar aðstæður, en hún er ekki töfralausn sem lækkar eyðslu óháð aksturslagi. Ávinningurinn kemur fyrst og fremst frá betra togi, jafnari aflgjöf og skýrari viðbrögðum við inngjöf. Þegar bíllinn nær hraða eða heldur honum með minni inngjöf þarf ökumaðurinn síður að keyra hann hátt í snúningi eða skipta niður fyrir venjulegan framúrakstur og brekkur.

Þetta getur skilað sér vel í bílum sem eru þungir, með sjálfskiptingu eða notaðir mikið utanbæjar. Þar getur aukið tog á miðju snúningssviði gert bílinn afslappaðri í akstri. Í stað þess að ýta inngjöfinni langt niður til að fá viðbragð fæst sama framvinda með minni inngjöf. Ef ökumaðurinn nýtir þann mun getur meðaleyðslan lækkað.

Hinn möguleikinn er jafn raunverulegur: Meira afl gerir það auðveldara að aka hraðar og nota inngjöfina meira. Þá hækkar eyðslan. Sparneytnin ræðst því ekki af hámarkstölunni í hestöflum, heldur af því hvernig togferillinn er lagaður, hvernig hugbúnaðurinn vinnur með gírskiptingu og hvernig bíllinn er ekinn eftir breytinguna.

Hjá BOOST er áherslan á hugbúnað sem er sniðinn að vélinni og vinnur innan eðlilegra vélrænna marka bílsins. Fyrir heilbrigðan bíl getur slíkt skilað sterkari viðbrögðum, nothæfara afli og betra togferli án vélrænna breytinga. Fyrst þarf þó að meta ástand bílsins. Hugbúnaður leysir ekki leka í þrýstikerfi, slitna kúplingu, stíflaða sótsíu eða þjónustu sem hefur verið frestað.

Bestu niðurstöðurnar koma þegar breytingin er valin af réttri ástæðu. Ökumaður sem vill öruggari framúrakstur, minna gírskiptingarálag og liprari daglegan akstur getur fengið bæði betri aksturseiginleika og hagkvæmari notkun. Sá sem sækist fyrst og fremst eftir hámarksafli þarf að gera ráð fyrir því að eldsneytisnotkun fylgi aksturslaginu.

Byrjaðu á að mæla eigin eyðslu yfir nokkrar sambærilegar ferðir áður en þú breytir nokkru. Þá sérðu hvort loftþrýstingur, þjónusta, aksturslag eða aflgjöf skilar raunverulegum mun. Tölurnar segja meira en tilfinningin ein og gera þér kleift að fá bíl sem er bæði skarpari og hagkvæmari þar sem það skiptir mestu máli.