Reynsla af dísilstillingu í daglegum akstri

Þegar ekið er fram úr á hringvegi, dregið er eftirvagn upp brekku eða farið af stað með fullan bíl af farþegum, verður reynsla af dísilstillingu fljótt skýr. Munurinn snýst sjaldnast bara um hærri hestaflatölu. Það sem ökumaður finnur fyrst er meira tog á réttu snúningssviði, snarp­ari inngjöf og minni þörf á að láta vélina vinna óþarflega hátt upp í snúningi.

Dísilvélar eiga það sameiginlegt að bjóða yfirleitt gott tog frá lágum snúningi. Með vel útfærðri Stage 1 hugbúnaðarstillingu er hægt að nýta þennan eiginleika betur, innan þeirra marka sem vél, forþjöppa, eldsneytiskerfi og drifrás ráða við. Útkoman á að vera bíll sem er auðveldari í akstri - ekki bara bíll sem lítur betur út á aflmælingarblaði.

Hvað breytist í raun eftir dísilstillingu?

Í upprunalegri vélstýringu þarf framleiðandinn að taka tillit til margra ólíkra markaða, eldsneytisgæða, veðurfars, losunarreglna og notkunarmynstra. Þess vegna er oft svigrúm í kalibreringu dísilvélarinnar. Það þýðir þó ekki að rétt sé að ýta öllum gildum upp eins langt og hægt er.

Góð dísilstilling stillir meðal annars innspýtingu, forþrýsting og togstýringu þannig að aflið nýtist þar sem það skiptir máli. Í stað þess að bíða eftir því að vélin nái ákveðnum snúningi áður en hún vaknar, verður togið aðgengilegra fyrr. Það skilar sér í öruggari framúrakstri, minna gírskipti og eðlilegri hröðun í borgarakstri.

Mörg ökutæki finna sérstaklega fyrir breytingunni á bilinu frá um 1.500 upp í 3.000 snúninga á mínútu. Þetta er svæðið sem flestir nota í venjulegum akstri. Þegar krafturinn kemur þar, fremur en eingöngu á háum snúningi, verður bíllinn liprari án þess að aksturinn verði stressandi eða rykkjóttur.

Togið skiptir meira máli en hámarkstalan

Hestöfl eru auðveld tala til að bera saman, en í dísilbíl er tog oft það sem breytir akstursupplifuninni mest. Meira tog á lágum og miðlungs snúningi hjálpar bílnum að halda hraða í halla, bregðast hraðar við inngjöf og vinna betur undir álagi.

Þetta á sérstaklega við um jeppa, sendibíla, pallbíla og stærri fólksbíla. Bíll sem hefur verið tregur með farangur, farþega eða kerru getur orðið mun þægilegri í notkun þegar togferillinn er jafnari og betur nýttur. Markmiðið er ekki að láta dekkin spóla við hvert ljós, heldur að vélin þurfi minna fyrir hverja eðlilega hröðun.

Reynsla af dísilstillingu fer eftir bílnum

Það væri rangt að lofa nákvæmlega sömu upplifun í öllum dísilbílum. Vélargerð, gírkassi, akstursmynstur, kílómetrafjöldi og almennt ástand bílsins ráða miklu. Dísilvél með heilbrigðu túrbói, hreinu loftflæði og vel þjónustuðu eldsneytiskerfi gefur betri forsendur en bíll sem er þegar með viðvörunarljós, leka eða óútskýrðan kraftmissi.

Sjálfskiptingin skiptir einnig máli. Í mörgum bílum þarf vélstýringin að tala rétt saman við gírstýringuna svo togið komi inn á stjórnaðan hátt. Of mikil toghækkun, sérstaklega snemma í snúningi, getur aukið álag á kúplingu, tvímassasveifhjól eða sjálfskiptingu. Þess vegna á hugbúnaður ekki að vera almenn skrá sem er sett eins í alla bíla af sömu gerð.

Bíll með beinskiptingu getur til dæmis fundið vel fyrir auknu togi, en slitinn kúplingsbúnaður getur þá farið að sýna einkenni sem hann réð áður rétt við. Stillingin skapaði ekki endilega vandann, en hún getur afhjúpað slitið. Heiðarlegt mat á ástandi bílsins fyrir breytingu er því hluti af faglegri þjónustu.

Sparneytni getur batnað - en ekki sjálfkrafa

Ein algengasta ástæðan fyrir áhuga á dísilstillingu er möguleikinn á minni eldsneytiseyðslu. Sá ávinningur getur verið raunverulegur, einkum í langkeyrslu eða þegar bíllinn vinnur reglulega undir álagi. Með meira tog þarf ökumaður oft minna inngjöf til að halda sama hraða og getur skipt fyrr upp í hærri gír.

En eyðslan lækkar ekki með töfrum. Ef aukið afl er notað í hverri hröðun mun eldsneytisnotkunin hækka. Stillingin gefur ökumanni meiri möguleika: annaðhvort að nota aukna aflið til hraðari aksturs eða nýta það til afslappaðri aksturs á lægri snúningi. Í daglegri notkun velja margir blöndu af þessu tvennu.

Á Íslandi hefur veður einnig áhrif. Mótvindur, hálka, kaldar ræsingar, stuttar ferðir og nagladekk geta haft meiri áhrif á mælda eyðslu en lítil breyting á vélstýringu. Því er skynsamlegt að meta sparneytni yfir nokkra tanka og við svipaðar aðstæður, ekki út frá einni ferð.

Hvað skilur góða stillingu frá áhættusamri?

Öflug stilling er ekki endilega góð stilling. Þegar hugbúnaður er settur upp þarf að horfa á heildarmyndina: hitastýringu, loftmagn, eldsneytisþrýsting, mörk túrbósins, togmörk drifrásar og eðlilega notkun bílsins. Hámarkstölur segja lítið ef aflið kemur of snöggt, verður ójafnt eða eykur álag þar sem bíllinn er viðkvæmastur.

Vel stilltur dísilbíll á að líða eðlilega. Inngjöfin á að svara betur, en ekki verða taugaveikluð. Aflgjöfin á að vera línuleg, þannig að ökumaður geti stjórnað henni nákvæmlega á blautum vegi, í hálku eða þegar ekið er með kerru. Þetta er sérstaklega mikilvægt í íslenskum aðstæðum, þar sem grip og veður geta breyst hratt.

Einnig þarf að forðast lausnir sem fela vandamál í stað þess að laga þau. Ef DPF-sía, EGR-kerfi, skynjari eða túrbó er með bilun, er rétt leið að greina og lagfæra vandann. Hugbúnaðarstilling á ekki að vera skyndilausn fyrir vél sem er ekki í lagi. Hún á að byggja á bíl sem hefur réttar tæknilegar forsendur.

Fyrir hverja hentar Stage 1 dísilstilling?

Stage 1 hentar best eigendum sem vilja merkjanlega betri aksturseiginleika án umfangsmikilla vélrænna breytinga. Það getur verið ökumaður sem vill öruggari framúrakstur í fjölskyldubílnum, verktaki sem notar pallbíl undir álagi eða eigandi dísiljeppa sem vill að bíllinn svari betur með búnað og farangur um borð.

Hún hentar síður þeim sem leita eingöngu að hæstu mögulegu tölum eða vilja nota bílinn með stöðugu hámarksálagi. Þá þarf oft að skoða frekari breytingar, mælingar og mögulega styrkingu á íhlutum. Fyrir flesta er hins vegar vel útfærð Stage 1 leiðin skynsamlegasti punkturinn milli afkasta, daglegrar notkunar og áreiðanleika.

Hjá BOOST er áherslan á hugbúnað sem er sniðinn að bílnum og þeim mörkum sem hann vinnur innan. Það skiptir máli vegna þess að góð akstursupplifun kemur ekki af einni stórri tölu. Hún kemur af því að vélin, gírskiptingin og inngjöfin vinni saman á fyrirsjáanlegan hátt.

Áður en þú ákveður þig

Rétt er að byrja á hreinu mati á bílnum. Er vélin í lagi, eru engin virk bilanakóðavandamál og hefur reglubundnu viðhaldi verið sinnt? Athuga þarf meðal annars olíuþjónustu, ástand loft- og eldsneytissía, mögulega leka og hvort óeðlileg hegðun sé þegar til staðar. Þetta er ekki óþarfa varúð - þetta er grunnurinn að því að aflið nýtist rétt.

Ræddu líka hvernig bíllinn er notaður. Stuttar borgarferðir, langkeyrsla, fjallaferðir, kerrudráttur og fullhlaðinn vinnubíll kalla ekki endilega á nákvæmlega sömu áherslur í stillingu. Þegar notkunin er skýr verður auðveldara að velja kalibreringu sem skilar réttum árangri þar sem þú finnur hann raunverulega.

Besti mælikvarðinn eftir dísilstillingu er ekki hvort bíllinn hljómi háværari eða virðist árásargjarnari. Hann er að bíllinn taki betur við sér, haldi betur í umferðinni og geri það sem þú biður hann um án þess að þú þurfir að berjast við inngjöfina eða gírkassann. Ef það er markmiðið, byrjaðu á tæknilega heilbrigðum bíl og veldu stillingu sem virðir vélina jafn mikið og akstursgleðina.