Handbók um dísilvélarstillingar fyrir daglegan akstur

Dísilbíll sem þarf sífellt að skipta niður í brekku, bregst seint við inngjöf eða reynist þungur í framúrakstri getur oft skilað mun meira án vélrænna breytinga. Þessi handbók um dísilvélarstillingar útskýrir hvað vel unnin Stage 1 forritun gerir í raun, hvenær hún á við og hvaða forsendur þurfa að vera í lagi áður en tölvunni er breytt.

Hvað er dísilvélarstilling?

Í nútíma dísilvél stýrir vélartölvan meðal annars innspýtingu, túrbóþrýstingi, togi, loftmagni og inngjöfarsvörun. Framleiðandinn setur þessar stillingar fyrir marga markaði, mismunandi eldsneytisgæði, loftslag og þjónustubil. Þær þurfa einnig að henta sama mótor í fleiri en einni útfærslu bíls.

Dísilvélarstilling, oft kölluð ECU-forritun eða remap, snýst um að endurstilla þessi stýrikerfi fyrir tiltekinn bíl. Í Stage 1 stillingu er unnið með hugbúnað einum saman. Ekki er þörf á stærri túrbínu, breyttu útblásturskerfi eða öðrum vélrænum breytingum þegar bíllinn er heilbrigður og markmiðið er hófleg, nothæf afkastaaukning.

Vel stillt forrit reynir ekki að ná hæstu mögulegu tölu á pappír. Markmiðið er að nýta það svigrúm sem vél, túrbína, eldsneytiskerfi og drifrás geta ráðið við. Það skiptir mestu í bíl sem er ekið alla daga, í kulda, borgarumferð og með farþega eða farm.

Togið er breytingin sem ökumaður finnur fyrst

Dísilvélar eru þekktar fyrir tog á lágum snúningi. Með réttri Stage 1 stillingu færist togaukningin yfirleitt inn á það snúningssvið sem bíllinn notar mest. Afleiðingin er ekki bara hraðari 0-100 km/klst. heldur sterkari viðbrögð þegar ekið er af stað, auðveldari framúrakstur og minni þörf á að halda vélinni á háum snúningi.

Í beinskiptum bíl verður aksturinn oft rólegri. Vélin tekur við sér fyrr og heldur betur áfram í hærri gír. Í sjálfskiptum bíl getur aukið tog gert skiptingar eðlilegri, þar sem síður þarf að sparka niður til að fá nægilegt afl. Það fer þó eftir gírkassa, gírkassaforritun og þeirri togvernd sem framleiðandinn hefur byggt inn.

Meira tog er ekki sjálfkrafa betra. Of mikil togaukning á lágum snúningi getur aukið álag á kúplingu, tvímassasveiflu, gírkassa og drifbúnað. Þess vegna er skynsamleg forritun línuleg. Aflinu er bætt við þar sem vélin vinnur vel, frekar en að senda allt mögulegt tog inn um leið og túrbínan byrjar að blása.

Inngjöf, aflferill og raunverulegur akstur

Sumir tengja stillingu eingöngu við hámarks hestöfl. Hestöfl skipta máli, sérstaklega þegar hraðinn eykst og vélin er komin ofar í snúning. En fyrir flesta eigendur dísilbíla er aflferillinn mikilvægari en ein hámarkstala.

Hugmyndin er að bíllinn svari fyrirsjáanlega. Inngjöfin á að vera skarpari án þess að verða rykkjótt, og vélin á að byggja afl með jöfnum hætti. Þetta er sérstaklega merkjanlegt í hringtorgum, við innakstur á þjóðveg og þegar ekið er með kerru eða fullan bíl.

Of ágeng inngjöfarkort geta látið bílinn virðast hraðari fyrstu mínúturnar, en þau bæta ekki endilega raunafköstin. Þau geta gert fínstýringu erfiðari á hálku og í þéttri umferð. Fyrir íslenskan akstur skiptir stjórnanlegt tog og fyrirsjáanleg svörun meira máli en snöggt högg í inngjöfinni.

Getur stilling lækkað eldsneytiseyðslu?

Já, en aðeins við rétt notkun. Þegar vélin skilar meira togi við lágari snúning getur ökumaður haldið hærri gír oftar og þurft minna inngjöf til að halda sama hraða. Þá getur eyðslan lækkað í jöfnum þjóðvegaakstri.

Stilling eyðir hins vegar ekki eðlisfræðinni. Ef aukin afköst eru notuð reglulega mun eldsneytisnotkun yfirleitt aukast. Bílstjóri sem nýtir nýju viðbrögðin í hverri hröðun fær meiri akstursánægju, en ekki endilega betri eyðslutölu.

Raunhæf nálgun er því þessi: Stage 1 getur gefið annaðhvort betri eyðslu við óbreyttan akstursstíl eða mun betri afköst við svipaða eyðslu. Í mörgum tilfellum verður niðurstaðan blanda af þessu tvennu. Bifreiðategund, akstursleiðir, farmur, dekk, hitastig og ástand vélarinnar hafa öll áhrif.

Ástand bílsins kemur á undan forritun

Hugbúnaður lagar ekki bilaðan bíl. Ef vélin er með leka á sogkerfi, slitið túrbínustýri, stíflaða DPF-síu, bilaða skynjara eða vandamál í eldsneytiskerfi verður að finna orsökina fyrst. Aukin aflbeiðni getur annars gert fyrirliggjandi bilun sýnilegri og dýrari.

Áður en dísilvélarstilling er framkvæmd þarf að lesa út bilanakóða, skoða rekstrargildi og meta almennt ástand vélar og drifrásar. Sérstaklega þarf að huga að kúplingu í beinskiptum bílum og þjónustusögu sjálfskiptingar þar sem hún á við. Bíll sem rennir kúplingu fyrir stillingu mun ekki lagast af því að hann fái meira tog.

Einnig skiptir regluleg þjónusta máli. Rétt vélarolía, hreinar síur og eldsneytiskerfi í góðu ástandi styðja við stöðuga afköst. Þetta er ekki aukaatriði heldur grunnurinn að því að fá ávinning af stillingunni til lengri tíma.

Útblásturskerfi og löglegur búnaður

Nútíma dísilbílar eru með búnað eins og DPF-síu, EGR-kerfi og í mörgum tilfellum AdBlue-kerfi. Þessi kerfi eru hluti af mengunarvörnum bílsins og eiga að virka. Ábyrg stilling byggir ekki á því að fjarlægja, aftengja eða fela bilanir í slíkum búnaði.

Ef viðvörunarljós kviknar eða endurnýjun DPF-síu tekst ekki, þarf greiningu og viðgerð. Að breyta hugbúnaði til að komast fram hjá vandanum getur skapað vandræði við skoðun, minnkað endursöluöryggi og fært kostnaðinn einfaldlega til seinni tíma.

Hvað ræður því hversu miklu má bæta við?

Engin ein tala gildir fyrir alla dísilbíla. Sama vélarheiti getur verið í ólíkum aflútgáfum með mismunandi túrbínu, spíssum, kælingu, kúplingu eða gírkassa. Því þarf stillingin að taka mið af nákvæmri útgáfu, akstri og ástandi, ekki bara árgerð og rúmtaki.

Bíll sem er notaður mest í borginni þarf gjarnan mjúka inngjöf og breitt togband. Bíll sem dregur kerru þarf jafna togaukningu án óhóflegs álags á drifrás. Eigandi sem ekur mikið á þjóðvegum getur metið mesta breytingu í betra millihraðaafli og möguleikanum á að halda hraða í halla án sífelldra niðurskiptinga.

Hjá BOOST er áherslan á Stage 1 forritun sem er sniðin að bílnum og byggð upp innan skynsamlegra vélrænna marka. Það þýðir ekki að allar bílar fái sömu breytingu, heldur að niðurstaðan eigi að passa þeirri tækni sem fyrir er.

Algengar ranghugmyndir um dísilvélarstillingar

Ein algeng hugmynd er að öll stilling stytti líftíma vélarinnar. Raunin ræðst af ástandi bílsins, gæðum forritunarinnar, því álagi sem er beðið um og viðhaldi eftir á. Stilling sem ýtir kerfum langt fram yfir það sem þau ráða við eykur áhættu. Hófleg og vel metin Stage 1 stilling fyrir heilbrigðan bíl er allt önnur nálgun.

Önnur ranghugmynd er að aukið afl valdi alltaf meiri reyk eða meiri sótmyndun. Rétt samspil lofts, eldsneytis og túrbóstýringar á að halda brunann hreinum. Svartur reykur, óeðlileg lykt eða ný viðvörunarljós eftir breytingu eru ekki eðlileg niðurstaða og eiga að leiða til skoðunar.

Þriðja hugmyndin er að allir bílstjórar upplifi sama ávinning. Eigandi sem ekur stuttar leiðir í köldu veðri verður síður var við eyðslubót en sá sem ekur reglulega lengri leiðir. Báðir geta þó fundið skýrari inngjöf og meira nothæft tog.

Réttu spurningarnar áður en þú pantar tíma

Spurðu hvernig ástand bílsins er metið, hvort hugbúnaðurinn sé byggður fyrir nákvæma vélar- og gírkassaútgáfu og hvernig brugðist er við ef bilanakóðar eða óeðlileg rekstrargildi koma í ljós. Spurðu einnig hvað breytingin þýðir fyrir þinn akstur, ekki bara hver hámarkstalan verður.

Traust verkstæði lofar ekki sömu tölum fyrir alla bíla og hvetur ekki til breytinga þegar vél eða drifrás gefur merki um vandamál. Góð niðurstaða á að finnast við fyrstu hröðun út úr hringtorgi, í hallanum á leiðinni heim og þegar bíllinn er hlaðinn - ekki aðeins í auglýsingu.

Ef bíllinn þinn er vel þjónustaður og þú vilt sterkari, mýkri og nothæfari dísilvél er skynsamlegt næsta skref að láta meta hann sem heild. Rétt stilling á að láta bílinn vinna betur fyrir þig, án þess að krefjast þess að þú fórnir þeirri áreiðanleika sem þú treystir á á hverjum degi.