
Hvernig á að lesa aflmælingu rétt á dyno
Aflmæling getur litið einföld út: ein tala fyrir hestöfl, önnur fyrir tog og graf sem fer upp á við. En fyrir ökumann sem vill vita hvað breytist í raun eftir hugbúnaðarstillingu er mun meira á bak við hana. Að skilja hvernig á að lesa aflmælingu rétt kemur í veg fyrir að þú berir saman ósambærilegar tölur og hjálpar þér að sjá hvort breytingin skilar sér þar sem þú notar bílinn - í framúrakstri, úr gatnamótum og undir álagi.
Rétt lesin aflmæling segir ekki bara hversu mikið vélin nær í hámarki. Hún sýnir hvernig aflið byggist upp yfir snúningssviðið, hversu jafnt togið skilar sér og hvort niðurstaðan sé trúverðug miðað við mæliaðferð og aðstæður.
Byrjaðu á að skoða hvað var mælt
Fyrsta spurningin er ekki „hvað eru mörg hestöfl?“ heldur „hvar og hvernig var þetta mælt?“ Flestar aflmælingar á verkstæði eru framkvæmdar á dyno þar sem aflið er mælt við hjólin. Þetta er kallað hjólaafl. Það er aflið sem kemst í gegnum gírkassa, drif, drifskaft og dekk áður en það skilar sér niður á rúllurnar.
Afl framleiðanda er hins vegar yfirleitt gefið upp sem vélarafl, mælt við vélarsveifarássenda samkvæmt skilgreindum prófunarstaðli. Þar kemur ekkert tap frá drifrásinni inn í töluna. Þess vegna er ekki rétt að bera 250 hö við hjól beint saman við 250 hö í framleiðandagögnum.
Sum kerfi reikna út áætlað vélarafl með því að meta tap í drifrás. Sú tala getur verið gagnleg sem viðmiðun, en hún er alltaf útreikningur sem byggir á forsendum. Hjólaaflið er mælda talan. Þegar verið er að meta árangur af Stage 1 stillingu er mikilvægust samanburðaraðferðin yfirleitt mæling fyrir og eftir á sama dyno, með sama bíl og eins sambærilegum aðstæðum og mögulegt er.
Afl og tog segja sitt hvorn hlutinn
Afl er oft gefið upp í hestöflum eða kílóvöttum. Það sýnir hversu mikla vinnu vélin getur unnið yfir tíma og hefur sterk tengsl við toggetu bílsins þegar hraðinn eykst. Hámarksaflið segir því eitthvað um toppgetu bílsins, sérstaklega ofar í snúningssviðinu.
Tog, mælt í Nm, er snúningskrafturinn frá vélinni. Það er talan sem þú finnur oft fyrst í daglegum akstri. Þegar togið eykst á lágu og miðlungs snúningssviði verður bíllinn viljugri úr lágum hraða, þarf síður að skipta niður og svarar betur þegar þú gefur inn.
Ekki líta þó á hæsta togtoppinn einn og sér. Tölva getur skilað mjög háum, stuttum toppi sem segir lítið um hvernig bíllinn er í akstri. Breitt og stöðugt togsvæði frá til dæmis 1.800 upp í 3.500 snúninga er oft verðmætara fyrir daglegan dísel- eða bensínbíl en örfá Nm til viðbótar á einum punkti.
Samband afl og togs skiptir einnig máli. Aflkúrfan heldur áfram að hækka svo lengi sem vélin framleiðir nægilegt tog miðað við snúning. Þegar togið fellur fer aflið að lokum einnig að lækka. Þess vegna getur bíll með jafna kúrfu verið fljótari og skemmtilegri í notkun en bíll sem nær hærri hámarkstölu en missir kraftinn snemma.
Lestu línurnar, ekki bara stærstu töluna
Á aflmælingargrafi er lárétti ásinn venjulega vélsnúningur, annaðhvort í snúningum á mínútu eða stundum ökuhraði. Lóðrétti ásinn sýnir afl og tog. Skoðaðu hvar línurnar byrja að skilja sig að, ef grafið sýnir bæði mælingu fyrir og eftir breytingu.
Góð niðurstaða fyrir venjulegan götubíl sést oft sem skýr aukning snemma í snúningssviðinu, fyllra miðsvið og eðlileg framhaldslína að rauða sviðinu. Það þýðir ekki að línan þurfi að vera fullkomlega slétt. Smávægilegar sveiflur geta komið frá gírskiptum í sjálfskiptingu, gripi dekkja, loftflæði eða því hvernig dyno vinnur úr gögnunum.
Það sem á að vekja spurningar eru miklar, óeðlilegar sveiflur, snöggt fall í togi án eðlilegrar skýringar eða kúrfur sem stoppa áður en vélin hefur náð eðlilegu snúningssviði. Þá þarf að skoða hvort um gripvandamál, hitavörn, gírskiptingu, afltakstakmörkun eða annað sé að ræða. Graf er greiningartæki, ekki bara sölumynd.
Svæðið undir kúrfuna skiptir máli
Í raunverulegum akstri notarðu ekki bara punktinn þar sem bíllinn nær hámarksafli. Þú keyrir í gegnum heilt snúningssvið. Því meira afl og tog sem bíllinn heldur í gegnum það svið sem þú notar, því sterkari verður upplifunin.
Tveir bílar geta báðir mælst 300 hö. Ef annar er með meira tog og afl frá 2.000 til 4.500 snúningum, en hinn nær 300 hö aðeins alveg við háan snúning, mun fyrri bíllinn yfirleitt finnast mun sprækari í venjulegum akstri. Þetta er ein ástæða þess að vel stillt Stage 1 hugbúnaðarbreyting snýst um nothæfa aflkúrfu, ekki einungis stærsta mögulega toppgildi.
Leiðrétting, hitastig og veður geta breytt tölunni
Vélar framleiða ekki nákvæmlega sama afl við allar aðstæður. Kalt loft er þéttara en heitt loft, loftþrýstingur breytist og hitasöfnun í vélarrými getur haft áhrif, sérstaklega á túrbóvélar. Dyno-hugbúnaður notar því oft leiðréttingarstaðal til að jafna niðurstöður að ákveðnum loftskilyrðum.
Algengar leiðréttingar eru DIN, EWG og SAE. Mælingar sem nota ólíka staðla geta gefið mismunandi tölur, jafnvel þótt bíllinn sé sá sami. Athugaðu því alltaf hvaða staðall er notaður áður en þú berð graf frá einu verkstæði saman við graf frá öðru.
Leiðrétt tala er ekki röng - hún er einfaldlega reiknuð samkvæmt skilgreindum staðli. Óleiðrétt tala sýnir frekar það sem dyno sá við nákvæmlega þau skilyrði sem ríktu þann dag. Fyrir samanburð á breytingu á sama bíl er samkvæmni mikilvægari en hvort valinn sé einn staðall fremur en annar.
Sjálfskipting, fjórhjóladrif og dekk skipta líka máli
Ekki eru allir bílar jafn einfaldir í aflmælingu. Sjálfskipting getur skipt niður, takmarkað tog eða valið annan gír en mælingin þarf. Þá verður að stilla mælinguna rétt og velja gír sem gefur sem beinasta tengingu í gegnum drifrásina. Ef gírinn er rangur getur grafið orðið villandi.
Fjórhjóladrifnir bílar þurfa dyno sem ræður við báða öxla og samstilltan hraða rúllna. Einnig hafa dekk áhrif. Dekkþrýstingur, hitastig dekkja og grip á rúllunum geta breytt mældu hjólaafli. Þess vegna eru samanburðarmælingar bestar þegar dekk, þrýstingur, gír og uppsetning eru þau sömu.
Á bílum með mikið tog þarf að huga sérstaklega að vélar- og gírkassavörnum. Hærri tala er ekki sjálfkrafa betri niðurstaða ef hún veldur óþarfa álagi eða óstöðugri afhendingu afls. Hjá BOOST er markmiðið að byggja aflið upp með stjórn, innan eðlilegra vélrænna marka bílsins, þannig að aukningin nýtist á veginum án þess að fórna aksturseiginleikum.
Berðu saman rétt áður en þú dregur ályktun
Ef þú færð aflmælingu eftir stillingu skaltu fyrst staðfesta hvort hún sé hjólaafl eða áætlað vélarafl. Skoðaðu síðan hvort mælingin fyrir breytingu og mælingin eftir breytingu séu á sama dyno, með sama leiðréttingarstaðli og í sambærilegu hitastigi. Að lokum skaltu lesa kúrfurnar á því snúningssviði sem þú notar mest.
Aukning upp á 40 hö getur hljómað betur en aukning upp á 25 hö, en það fer eftir grunnafli, bílgerð og hvar aflið kemur inn. Á 120 hö túrbódísel getur vel dreifð aukning á togi breytt bílnum verulega. Á sterkum bensínbíl getur sama breyting fyrst og fremst komið fram ofar í snúningssviðinu. Rétt túlkun byrjar alltaf á bílnum sjálfum og notkun hans.
Næst þegar þú sérð graf skaltu því gefa kúrfunni meiri athygli en stóru feitletruðu tölunni. Þar sést hvort aflið kemur snemma, helst stöðugt og skilar bílnum þeirri viðbragðsflýti sem þú finnur í hverri inngjöf.



Comments